I. Είκοσι Φλεβάρη Χιλια Εννιακόσια εννενήντα
Έχω ένα κεφάλι. Έχω μάτια, έχω μύτη, έχω αυτιά. Δεν έχω στόμα. Όταν δεν έχεις κάτι να πεις, το στόμα δεν έιναι χρήσιμο. Έτσι κι αλλιώς δε συνηθίζω να μιλάω πολύ. Η έκφρασή μου μιλάει καλύτερα από 'μένα. Ίσως και να μην ήμουν και τόσο επιθυμητή αν μιλούσα.
Ο πόνος που συσσωρεύεται στο πάνω μέρος του κεφαλιού μου (εκεί, λιγο πιο πάνω απ' τα μάτια) είναι ανυπόφορος. Αν μπορούσα να το πω κι αλλιώς, θα έλεγα πως είναι απαράδεκτος. Αν ήμουν πόνος, θα σνόσμπαρα πατόκορφα τούτον εδώ κι ούτε που θα γύριζα να τον κοιτάξω. Εγώ θα ήμουν αυτοδημιούργητος ενώ αυτόν, τον έφεραν κάτι κωλομικρόβια... !
Κοιτώ γύρω μου ("Κοιτώ", τι περίεργη λέξη αλήθεια. Θα έλεγα πως με το πρώτο άκουσμα θυμίζει πουλί. Ένα είδος πτηνού με φανταχτερά φτερά και λοφίο. Από την άλλη θα μπορούσε να ήταν και όνομα :
- Πως σε λένε ; Ρωτησε ο σερβιτόρος το κορίτσι
- Κοιτώ, απάντησε η κοπέλα που ανασκάλευε την τσάντα της
- Αν είχα κι εγώ μια κόρη σαν εσένα θα της έδεινα τ' όνομά σου Κοιτώ )
Τι περίργο δωμάτιο. Τι άσχημοι τοίχοι. Θα τους προτιμούσα διάφανους. Όμορφα άσχημο. Ομορφιά και ασχήμια γίνονται ένα εδώ μέσα, δε ξεχωρίζουν. Μήπως είμαι στ' αλήθεια απαισιόδοξη όπως μου είπε η καθηγήτρια της ιστορίας ; Ίσως είχε δίκιο. Ίσως είμαι απερίγραπτα απαισιόδοξη κι είναι καλύτερα που δεν έχω στόμα. Οι άνθρωποι λένε όμορφα πράγματα συνήθως, εγώ όχι. Η φύση με τιμώρησε.
II. Είκοσι Φλεβάρη Δύο Χιλιάδες
Σήμερα κλείνω τα χίλια διακόσια δεκατρία μου χρόνια. Να με χαίρεστε. Αναρωτιέμαι αν θα καταφέρω να μιλήσω κάποια μέρα. Για την ώρα συνεχίζω να αποδέχομαι την μη ύπαρξη του στόματος μου με κάποια δυσκολία. Ο δάσκαλος τις προάλλες είπε πως θα μείνω έτσι για πάντα.
Ο πόνος στο πάνω μέρος του κεφαλιού μου εξαφανίστηκε. Τη θέση του έχει πάρει ένα κλαδί. Είναι ακόμα μικρό και ισχνό, όμως είναι πράσινο. Τα μάτια μου κλαίνε γιατί είναι λυπημένα και τους φωνάζω να σταματήσουν. Ίσως είναι μάταιο να περιμένω να μ' ακούσουν, σπάνια δίνουν σημασία στα λόγια μου. Θα δούμε.
III. Δεκαεννέα Απρίλη Δύο Χιλιάδες Πέντε.
Τα γενέθλιά μου τον Φεβρουάριο πέρασαν. Αγόρασα μια σαμπάνια και πήγα στη θάλασσα. Στο κάτω μέρος του προσώπου μου έχει αρχίσει να εμφανίζεται μια τρύπα, τη σαμπάνια όμως δε μπόρεσα να την πιώ. Η τρύπα είναι πολύ μικρή ακόμα κι οι σταγόνες δε χωρούν να περάσουν. Ένας παππούς μου είπε πως αυτο το ποτό δεν είν' ωραίο και να μη στενοχωριέμαι. Αναρωτιέμαι αν σε περίπτωση που ποτέ μιλήσω, αρχίσω να λέω όμορφα λόγια σαν τους περισσότερους. Το κλαδί στο κεφάλι μου θα προσπαθήσω να το κόψω. Το βρίσκω αντιαισθητικό και δε νομίζω να έχει κάποια χρησιμότητα.
IV. Οκτώ Γενάρη Δύο Χιλιάδες Οκτώ
Το κλαδί στο κεφάλι μου μεγάλωσε κι άλλο. Προσπάθησα να το ξεριζώσω κι αυτό θύμωσε. Είπε πως έχει αποφασίσει να εγκατασταθεί στο μέτωπό μου και πως δεν πρόκειται ν' αλλάξει γνώμη. Είπε πως στο κεφάλι μου έχει πολυ εύφορο έδαφος. Έβγαλε μάλιστα και φύλλα. Πρέπει να προσέχω μην τυχόν φυτρώσει κι άλλο. Το στόμα μου έχει μεγαλώσει. Κατάφερα να πιω σαμπάνια με καλαμάκι. Ο γέρος είχε δίκιο, είναι απαίσια.
V. Τριάντα Αυγούστου Δύο Χιλιάδες Δέκα.
Δοκίμασα να φάω. Είναι ακόμα πολύ δύσκολο. Το στόμα μου είναι πολύ μικρό και δεν έχω δόντια. Κατάφερα όμως να βγάλω για πρώτη φορά μερικούς ήχους. Ίσως σε δέκα χρόνια από τώρα να μιλάω κανονικά. Το κλαδί στο κεφάλι μου δε βγαίνει. Όταν δοκίμασα να το κόψω έβαλε τα κλάματα λέγοντας πως έιμαι η πιο αχάριστη γυναίκα στον κόσμο. Προσβλήθηκα. Αναρωτιέμαι μήπως έχει κάποια σχέση με το στόμα μου.
VI. Εννιά Μαϊου Δύο Χιλιάδες Δεκαοκτώ.
Το κλααδί έβγαλε όμορφα λουλούδια. Αποφάσισα να πάω στο γιατρό. Είπε πως είναι φαινόμενο ανεξήγητο και πως δε διορθώνεται με πλαστική. Γνώρισα έναν άντρα. Είναι όμορφος αλλά δεν έχει αυτιά. Αναρωτιόταν αν θα κατάφερνε ποτέ ν' ακούσει κάποιον. Ίσως τ' αυτιά του να είναι παρόμοια περίπτωση με αυτή του στόματός μου. Μου έχουν φυτρώσει τρία δόντια και μπορώ να προφέρω μικρές λέξεις. Χθες έφαγα για πρώτη φορά ένα μπισκότο. Μου άρεσε.
VII. Είκοσι Φλεβάρη Δύο Χιλιάδες Εικοσιοκτώ.
Το κλαδί μου έβγαλε κόκκινους μικρούς καρπούς. Ο άντρας χωρίς αυτιά έκοψε έναν και τον έφαγε. Είπε οτι ήταν πολύ νόστιμος και πως ίσως καταφέρει να ακούσει κάποια μέρα. Το στόμα μου μεγάλωσε. Μιλάω και τρώω κανονικά μου λείπει όμως ένα δόντι. Γνώρισα ένα αγόρι, είναι στην ηλικία μου. Τα μάτια του είναι μικρά και μοιάζει με ποντίκι. Είπε οτι είμαι άσχημη. Ύστερα έφαγε έναν καρπό απ' το κλαδί μου κι είπε οτι ήταν πικρός. Έχω αρχίσει να μπερδεύομαι για το τι ισχύει και τι όχι. Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου. Μεγάλωσα μια μέρα κι ένα εκατοστό.
VIII. Εικοσιδύο Οκτώβρη Δυο Χιλιάδες Τριάντα.
Οι άνθρωποι δοκίμασαν να κόψουν το κλαδί στο κεφάλι μου. Με κατηγόρησαν πως λέω δυσάρεστα πράγματα. Πρέπει να προσέχω. Είναι θυμωμένοι κι ο άντρας χωρίς αυτιά άρχισε ν' ακούει. Φοβάμαι.
IX. Εικοσιοκτώ Αυγούστου Δύο Χιλιάδες Άπειρο.
Το κεφάλι μου είναι μικρό και το κλαδί μου σπασμένο. Ίσως κάποτε με σκοτώσουν κι ύστερα μ' ανακηρύξουν αγία. Φοβάμαι. Ο άντρας που άρχισε ν' ακόυει μου είπε να κάνω υπομονή. Είναι ο μόνος που καταλαβαίνει τη γλώσσα μου. Το δόντι μου φύτρωσε.
X. Εικοσιοκτώ Σεπτεμβρίου Δύο Χιλιάδες Άπειρο.
Ο άντρας έχασε την ακοή του. Είπαν πως οι μέρες μου είναι μετριμένες. Το κλαδί μου κλαίει. Ειναι φανερό πως θα μ' ανακηρύξουν αγία κάποτε.
(Φεβρουάριος 2004)
